O desexo carnal chega a min como unha treboada de verán: rápido, quente, inevitable. Pero o desamor faise cargo de todo e deixa en min un frío lento, persistente, como unha saba húmida que non hai maneira de secar. E empapa as miñas miserias coma se ninguén quixese visitarme. A festa nocturna onde o suor, o alcohol e a néboa se mesturan ata formar unha única substancia que non se pode explicar, só vivila ao máximo. Entón, o teu corpo quente e vivificante, aquela madrugada de verán, refrescará o meu corpo acendido de soidade. E disme que deixe que o orballo reconforte as miñas ansias, que non queira unha misericordia de corpo espido porque ao final, cando durma nos teus brazos, saciarasme plenamente. (Cando chove por dentro) (Obra completa en galego) (1994-2026)