Agora que o reloxo deixou de marcarme as horas alleas, ábrese ante min un tempo sen dono, un territorio brando onde a morriña é bruma e tamén semente. Non quero falar do que remata, senón do que brota: unha vida que respire ao meu compás, onde as palabras sexan casa e refuxio, e escribir non sexa tarefa senón necesidade, como quen acende a lareira nas tardes húmidas.
Que o futuro non me sexa ingrato, que me trate coa delicadeza coa que se sostén unha cunca de porcelana herdada, e que a saúde me acompañe como un río manso que non fai ruído, pero dá vida. Que non haxa envexas que envelenen o aire nin sombras que me rouben a luz, e que a soidade emocional non me roia por dentro como a couza na madeira antiga.
Quero sentir que cada amencer é unha páxina en branco que me pertence, que podo enchela co latexo sincero do que fun e do que aínda desexo ser. Se a morriña chega, que chegue doce, como un recordo que aperta, pero non afoga; e que no silencio atope non un baleiro, senón un espazo fértil onde seguir medrando, escribindo, vivindo á miña maneira, sen medo e con esperanza. (Cando chove por dentro) (Obra completa en galego) (1994-2026)