Hai persoas que pasan pola vida como follas levadas polo vento; e outras, que sen facer ruído, deixan raíces fondas nos lugares polos que pasan, aínda que se deteñan fugazmente. Ti pertences a estas últimas.
Hai algo na túa maneira de estar —esa mestura de firmeza e delicadeza— que fai, cando te lembro, que o mundo que me rodea se ordene un pouco mellor. Non precisas erguer a voz para que te escoiten. Non precisas explicar quen es: adiviñase.
A túa forza non é de pedra, é de río: constante, paciente, inevitable. E quen te coñece, aínda que sexa por medio dun nome escrito nunha carta, entende que hai en ti unha claridade que non se aprende, unha especie de serena sabedoría que non presume, pero acompaña.
Se algún día estas palabras chegan a ti —véxoo case imposible porque non sei onde estás— quero que saibas isto: non foron escritas para impresionarte, senón para honrarte. Porque hai nomes que merecen ser ditos con respecto, e o teu é un deles. (Cando chove por dentro) (Obra completa en galego) (1994-2026)